Centrum Vet - przychodnia weterynaryjna Włocławek

Wyjazd zwierzęcia (psa/kota/fretki) do krajów UE

22
06 2009

I. WIELKA BRYTANIA, IRLANDIA PÓŁNOCNA, MALTA:
 

  1. W pierwszej kolejności zwierzę musi zostać zidentyfikowane za pomocą mikroczipu

     zgodnego z wymogami normy ISO 1784 lub Aneksu A do normy ISO 11785.

  1. Następnie zwierzę zostaje zaszczepione przeciwko wściekliźnie.

Uwaga! Musi być zachowana ta kolejność. Jeśli zwierzę najpierw zostało zaszczepione, a następnie zidentyfikowane za pomocą mikroczipu, szczepienie przeciwko wściekliźnie musi zostać powtórzone po zaczipowaniu, jednak nie wcześniej niż 21 dni po poprzednim szczepieniu.

3. Zwierzęta zostają zaopatrzone w paszport.

4. Po upływie przynajmniej 1miesiąca po szczepieniu należy pobrać krew od zwierzęcia

     i przesłać do badania laboratoryjnego w kierunku określenia skuteczności szczepienia  przeciwko wściekliźnie.

  1. Jeśli wynik badania jest prawidłowy (miano przeciwciał w surowicy wynosi co najmniej 0,5 IU/ml) zwierzę może wjechać do Wielkiej Brytanii, Irlandii lub Malty nie wcześniej niż po upływie 6miesięcy od daty uzyskania pozytywnego wyniku.

          Badanie to zachowuje ważność przez całe życie pupila, pod warunkiem wykonywania

      corocznych szczepień przypominających przed upływem ważności poprzedniego

      szczepienia. Jeśli przekroczy się termin ważności, badanie krwi należy powtórzyć.

         Również jeśli wynik testu jest niepomyślny, należy zwierzę ponownie zaszczepić i

      wykonać badanie krwi.

  1. Na 24godziny przed wyjazdem (nie wcześniej niż 48godzin) zwierzę musi zostać

     poddane odrobaczeniu przeciwko Echinococcus multilocularis preparatem

     zawierającym praziquantel i poddane profilaktyce przeciwkleszczowej preparatem

     nanoszonym na skórę (nie uznaje się obroży)

  1. Zwierzę może wjechać do ww krajów jedynie trasą zatwierdzoną przez DEFRA

i korzystając z usług zatwierdzonego przewoźnika (lista tras i przewoźników

dostępna jest na stronie www.defra.gov.uk)


UWAGA!!!

  •  Aby zwierzę zostało wpuszczone na terytorium Wielkiej Brytanii, Irlandii Północnej lub

  Malty musi być bezwzględnie zachowana kolejność powyższych działań.

  • Do ww krajów zabroniony jest wwóz psów ras uznanych za niebezpieczne- cane corso,

  pitbull, tosa inu, dog argentyński oraz krzyżówek ras w typie psów wymienionych

  powyżej (dotyczy to również rasy amstaff). Zabronione jest też wwożenie psów

  powstałych w wyniku krzyżówki z wilkiem (Canis lupus) oraz kotów powstałych

  w wyniku skrzyżowania z dziko żyjącymi gatunkami kota ( kot bengalski)

  • Wszystkie ww czynności wykonywane są i wpisywane w paszporcie przez

  upoważnionego lekarza weterynarii.

  • W krajach Unii Europejskiej niedozwolone jest przemieszczanie zwierząt poniżej 3

  miesięcy oraz zwierząt niezaszczepionych przeciwko wściekliźnie.

  Brytyjscy i Irlandzcy urzędowi lekarze weterynarii dokonujący kontroli są niezwykle skrupulatni, drobiazgowi, nieustępliwi   i   bezwzględni w egzekwowaniu tych procedur!!! 

   II. SZWECJA:


  1. W pierwszej kolejności zwierzę musi zostać zidentyfikowane za pomocą mikroczipu

     zgodnego z wymogami normy ISO 1784 lub Aneksu A do normy ISO 11785.

Dopuszczalna jest też identyfikacja za pomocą czytelnego tatuażu.

2. Następnie zwierzę zostaje zaszczepione przeciwko wściekliźnie.

3. Zwierzę zostaje zaopatrzone w paszport.

    4. Po upływie przynajmniej 120 dni po szczepieniu (nie więcej niż 365dni) należy

         pobrać krew od zwierzęcia i przesłać do badania laboratoryjnego w kierunku oceny

         skuteczności szczepienia przeciwko wściekliźnie.

        Jeśli wynik badania jest prawidłowy (miano przeciwciał w surowicy wynosi co

    najmniej 0,5 IU/ml) zwierzę może wjechać na terytorium Szwecji.Dodatkowo, zwierzęta wjeżdżające do Szwecji muszą zostać    poddane odrobaczeniu przeciwko Echinococcus     spp. Preparatem zawierającym praziquantel lub epsiprantel w ciągu 10 dni przed planowanym wyjazdem.


  • Wszystkie ww czynności wykonywane są i wpisywane w paszporcie przez upoważnionego lekarza weterynarii.

  • W krajach Unii Europejskiej niedozwolone jest przemieszczanie zwierząt poniżej 3 miesięcy oraz zwierząt niezaszczepionych przeciwko wściekliźnie.
     

III POZOSTAŁE KRAJE UNII EUROPEJSKIEJ (POZA Anglią, Irlandią, Szwecją):

 

  1. W pierwszej kolejności zwierzę musi zostać zidentyfikowane za pomocą mikroczipu zgodnego z wymogami normy ISO 1784 lub Aneksu A do normy ISO 11785.

Jest on wszczepiany przez lekarza weterynarii najczęściej po lewej stronie szyi (ewentualnie między łopatkami). Zawiera kilkunastocyfrowy numer, pozwalający zidentyfikować zwierzę na całym świecie.

Dopuszczalna jest też identyfikacja za pomocą czytelnego tatuażu.

  1. Następnie zwierzę zostaje zaszczepione przeciwko wściekliźnie. W przypadku

      pierwszego szczepienia, wykonanego u zwierzęcia powyżej 3. miesiąca życia,

     uzyskuje ono ważność po upływie 21dni. Jeśli szczepienie wykonywane jest po raz

     kolejny (starsze zwierzęta) uzyskuje ono ważność w dniu podania, pod warunkiem

    posiadania poprzedniego zaświadczenia.

3. Na końcu zwierzęta zostają zaopatrzone w paszport.


  • Wszystkie ww czynności wykonywane są przez upoważnionego lekarza weterynarii.

  • W krajach Unii Europejskiej niedozwolone jest przemieszczanie zwierząt poniżej 3 miesięcy oraz zwierząt niezaszczepionych przeciwko wściekliźnie.

KRAJE UNII EUROPEJSKIEJ:

Królestwo Belgii, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Republika Włoska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Republika Portugalska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczona Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Czeska, Republika Estońska, Republika Cypryjska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Republika Malty, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowenii, Republika Słowacka

Psie i kocie jedzenie

22
06 2009

W potocznym rozumieniu „psie jedzenie” kojarzy nam się negatywnie jako kiepskie, nieświeże pożywienie, pozbawione wartości odżywczych. Niestety, często nasi podopieczni dostają właśnie taki pokarm. Wynika to nie z naszych złych zamiarów lecz częściej z niewiedzy. Dlatego musimy sobie uświadomić, że:

  • właściwa dieta jest podstawą zdrowia i dobrego samopoczucia!

  • zwierzęta potrzebują innych składników pokarmowych niż my, ludzie!

Najczęstsze pytanie jakie sobie zadajemy, to czy lepsza jest karma gotowa, czy samodzielnie przez nas przygotowywana. Karmy gotowe są bardzo wygodne w użyciu, a ich skład jest tak dobrany, że zawiera wszystko co niezbędne w żywieniu psów i kotów. Mają odpowiednią ilość białka, tłuszczu, węglowodanów i substancji mineralnych. Zachwianie proporcji między tymi składnikami może być przyczyną problemów zdrowotnych naszego pupila. Dlatego trudne jest właściwe przygotowanie zbilansowanej karmy w warunkach domowych. Dobre, renomowane firmy, aby wyprodukować dany rodzaj pokarmu prowadzą trwające wiele lat badania naukowe i zatrudniają całą rzeszę ekspertów od żywienia zwierząt. Mogłoby się wydawać, że samodzielne przygotowanie posiłków wpłynie na większe urozmaicenie. I tu często popełniamy błąd, gdyż zwierzęta przystosowują się do danego rodzaju gotowej karmy, którą mogą jeść z powodzeniem przez całe życie. Jeśli chcemy przestawić psa lub kota na inny rodzaj pożywienia, należy to robić zawsze stopniowo. Błędem jest również dodawanie dużych ilości mieszanek witaminowo-mineralnych gdy stosujemy gotowe karmy, ponieważ nadmiar tych cennych substancji jest równie groźny jak niedobór.

Istotna jest również częstotliwość żywienia. Na przykład szczenięta powinny być karmione 4-5razy dziennie, a gdy zostaną odłączone od matki 3-4razy dziennie. Kiedy szczenię osiągnie połowę masy dorosłego psa (około 6miesięcy), możemy poprzestać na dwukrotnym karmieniu. Psy dorosłe wystarczy karmić 1-2razy dziennie. Posiłki powinny być podawane o tych samych porach każdego dnia.

Koty lepiej jest karmić kilka razy dziennie, gdyż z reguły nie mają skłonności do przejadania się i tycia. Wyjątek stanowią sterylizowane kotki i kastrowane kocury, którym należy zmniejszyć dawkę pokarmową lub żywić je specjalną karmą.

Stosując gotowe karmy, należy przestrzegać dawek pokarmowych zalecanych przez producenta, aby nie doprowadzić do otyłości.

Karmiąc psa lub kota, pamiętaj:

- otwarte opakowanie z suchą karmą ulega jełczeniu, dlatego nie należy przechowywać go zbyt długo

- mięso należy gotować, co spowoduje zabicie większości organizmów chorobotwórczych i poprawę strawności

- ryby również należy gotować, ponieważ surowe zawierają enzym rozkładający witaminę B.

- podroby można podawać tylko raz w tygodniu (częściej można podawać serca)

- jaja należy gotować- surowe powodują pogorszenie jakości skóry i sierści oraz biegunkę

- oprócz białka (mięso) należy podawać węglowodany (ryż, makaron, kasza) oraz jarzyny

- żywiąc pupila tylko samodzielnie przygotowywanym jedzeniem, należy uzupełniać dietę

mieszankami mineralno-witaminowymi

- nowy pokarm należy wprowadzać stopniowo

- dorosłe psy nie trawią cukru zawartego w mleku, co prowadzi do biegunek ( lepiej podawać

biały ser, jogurt naturalny, kefir)

- nie wolno podawać produktów nieświeżych, popsutych; potraw smażonych; słodyczy

(czekolady!); kości; dużej ilości przypraw i soli

- obok naczynia z jedzeniem, musi być drugie, zawsze z czystą i świeżą wodą do picia

Wstrętne robale...

22
06 2009

Pasożyty wewnętrzne u czworonogów często stanowią o wiele poważniejszy problem niż nam się wydaje. Ich obecność zagraża nie tylko zdrowiu pupilków, ale i naszemu, a zwłaszcza naszych dzieci. Dlatego pamiętajmy o regularnym odrobaczaniu naszych podopiecznych!


 

Jakie pasożyty występują najczęściej?

W czołówce popularności prym wiedzie glista. Na drugim miejscu plasuje się tasiemiec. Poza tym naszego psiaka mogą dopaść np. lamblie, kokcydie, węgorki i inne ale są to już znacznie rzadsze inwazje.


 

Życiorys glisty…

Glista psia (Toxocara canis) jest nicieniem (robakiem obłym). Forma dorosła wygląda jak makaron. Może ktoś miał okazję zobaczyć jak z jego psa wychodzą takie kilkucentymetrowe, białe niteczki… Jednak to, co jesteśmy w stanie zobaczyć, to tylko część marnego życia tego robala. Zanim osiągnie taką postać, musi przejść przez etap bycia jajeczkiem, a następnie larwą.

Zarobaczony pies wydala ogromne ilości maleńkich, niewidzianych przez nas, jaj. Leżą one miesiącami, czekając na nową ofiarę. Gdy inny piesek połknie jajeczka, w jego organizmie dochodzi do ich dalszego rozwoju. Z jaj wykluwają się larwy, które wraz z krwią krążą po organizmie, głównie płucach, wątrobie i osadzają się w mięśniach.


 

Konsekwencje zdrowotne…

Obecność pasożytów zaburza prawidłowy wzrost i rozwój Twojego pupila. Robale zabierają psiakowi najcenniejsze substancje odżywcze, wydzielają toksyny zatruwające organizm, powodujące osłabienie, brak apetytu, kaszel, biegunki, wzdęcia, wymioty, zmatowienie i wypadanie włosów, alergie, świąd skóry, spadek odporności. Larwy w swej wędrówce mogą uszkadzać narządy wewnętrzne, drażnić błony śluzowe. Silna inwazja glist, zwłaszcza u szczeniaków, może doprowadzić do zaczopowania i mechanicznej niedrożności jelit, co może skończyć się nawet śmiercią.


 

Zagrożenie dla ludzi…

Jeśli zarobaczony piesek traktuje piaskownicę jako toaletę, ofiarą glisty może stać się jakieś dziecko. Również podczas zabawy z pupilem może dojść do połknięcia jaj. Dzieci są najbardziej narażone na inwazję, bo jak wiadomo, wszystko ląduje w ich buzi. Jest to bardzo niebezpieczne, ponieważ larwy glisty mogą osiąść w mięśniach, mózgu, oku lub sercu. Dzięki regularnemu odrobaczaniu psów, zapobiegniemy takim czarnym scenariuszom.


 

Słów kilka o tasiemcu…

Tasiemce atakują najczęściej kilkumiesięczne szczeniaki i psy dorosłe. Ich fragmenty, widoczne niekiedy w kupce psa, są często określane jako „ziarenka ryżu”, „tasiemki”, „pestki ogórka”. Do zakażenia dochodzi najczęściej poprzez przypadkowe zjedzenie pchły, w której rozwijają się larwy tasiemca. Tak, tak, ta z pozoru niewinna i często bagatelizowana pchełka może zarazić tasiemcem nie tylko naszego psa, ale i nas samych!


 

Pierwsze odrobaczenie…

Pierwszy raz szczeniak powinien być odrobaczony w 2-4 tygodniu życia. Pewnie wiele osób spyta „po co tak wcześnie?” „czy taki mały psiak może być zarobaczony?” „on nawet na dwór nie wychodzi…” Ale niestety, już taki mały psiak otrzymuje porcję robaczków w prezencie od swojej mamusi. Wspaniały spadek, prawda? No niestety, szczenię zaraża się glistami jeszcze w życiu płodowym, poprzez łożysko, a po przyjściu na świat, poprzez mleko matki w czasie karmienia. I nawet odrobaczanie suk przed kryciem i w czasie ciąży nie zabezpiecza szczeniaków przed zarażeniem! U suk nieaktywne formy larwalne, siedzące spokojnie w mięśniach, uaktywniają się podczas ciąży i powodują zarażenie potomstwa. Po odrobaczeniu sami zobaczycie jak „nitki makaronu” ewakuują się z psiaka.


 

Dalsze drobacznie szczeniąt…

Po pierwszym odrobaczeniu, kolejne należy wykonywać najlepiej co 2 tygodnie do osiągnięcia wieku 8-12 tygodni, a następnie co 1-3 miesiące do ukończenia roku.

W pierwszych tygodniach życia zwierzęta przechodzą cykl szczepień i tylko odrobaczony pies może uzyskać prawidłowy stopień odporności.

Odrobacznie dorosłych psów...
Dorosłe psy zwykle wystarczy odrobaczać 2 razy do roku, najlepiej na początku wiosny i jesienią, ale jeśli trzeba, należy robić to częściej ( dotyczy to zwłaszcza psów mieszkających z dziećmi lub spacerujących w miejscach gdzie swoje potrzeby załatwia wiele psów z sąsiedztwa)

Pamiętaj !!! :


 

Regularne odrobaczanie i odpchlanie psa, chroni nie tylko jego, ale również Ciebie i Twoich najbliższych.

Obecność pasożytów zaburza prawidłowy wzrost i rozwój Twojego pupila, może poważnie wpłynąć na stan jego zdrowia.

Pamiętaj o odrobaczeniu psa przed każdym szczepieniem. Pasożyty zmniejszają odporność i tylko odrobaczony pies zareaguje prawidłowo na podaną szczepionkę.

Jeśli nie widzisz robaków w kupce psa, nie znaczy że ich nie ma. Jaj pasożytów czy pierwotniaków nie zobaczysz „gołym okiem”.

Zastosowanie środka przeciwpasożytniczego nie chroni przed ponownym zarażeniem.

Dawka leku zależy od masy ciała psa. Wybierając się do lekarza weterynarii po środek na pasożyty, zważ swojego psa lub przyprowadź go z sobą.

Kiszona kapusta, kiszone ogórki, czosnek i inne „leki” własnej produkcji nie pozbawią psa robali, mogą mu tylko zaszkodzić.

Krwiopijne wampiry...

22
06 2009

Pewnie każdy psiak choć raz w życiu nosił na swoim grzbiecie jakiegoś lokatora „na gapę”. Nie byłoby problemu, gdyby ten nieproszony gość zachowywał się kulturalnie, jak należy. Najczęściej jednak żywiąc się krwią psiaka, powoduje w najlepszym wypadku świąd, a w najgorszym nawet śmiertelną chorobę. O kim mowa? O tylko z pozoru niewinnych pchełkach, kleszczach, wszach i wszołach.
 

Skoczna pchła…

Pchła należy do najczęściej występujących pasożytów zewnętrznych. Dorosłe osobniki traktują krew zwierzęcia jako wyśmienity pokarm a jego futerko jako środek transportu. Pijąc krew, pchła wprowadza wraz z śliną wiele substancji drażniących skórę, co powoduje miejscowy odczyn zapalny i świąd. Należy pamiętać że pchła wskakuje na zwierzaka głównie w celach konsumpcyjnych i często widać jedynie efekty jej działania w postaci zaczerwienienia i dużej ilości odchodów (małe brązowe lub czarne ziarenka, przyczepione do skóry lub sierści zwierzęcia). Natomiast problem zapchlenia jest o wiele poważniejszy. Skoro pchła wskakuje na zwierzę tylko żeby coś przekąsić, to co dzieje się w pozostałym czasie? No właśnie! W tym tkwi całe sedno problemu. Pchła nie próżnuje. W wolnych chwilach składa ogromne ilości jaj, z których następnie wylęgają się larwy. I wbrew pozorom, to właśnie ta postać stanowi największe zagrożenie. Jaja i larwy w ogromnej ilości zasiedlają posłanie psa, nasze dywany, wypełniają szczeliny w parkiecie i inne zakamarki, cierpliwie czekając na odpowiedni moment by ponownie zaatakować. Dlatego działanie profilaktyczne polega nie tylko na eliminacji pcheł z grzbietu zwierzaka, ale również z jego otoczenia poprzez częste odkurzanie dywanów a zwłaszcza otoczenia psa, trzepanie, pranie i dezynfekcję posłania.


 

APZS…

Czyli alergiczne pchle zapalenie skóry.

Ślina pcheł jest bardzo silnym alergenem. Świąd, drapanie, wygryzanie sierści głównie w okolicy lędźwiowo-krzyżowej nie jest spowodowane samą obecnością pchły, ale zawartością jej śliny. U uczulonego psa nawet jedno ukąszenie pchły może spowodować bardzo poważne zmiany na skórze psiaka! Z tego powodu u wrażliwego psa nie wystarczy samo wyeliminowanie pcheł, trzeba zastosować odpowiednie leczenie. Zdarza się, że właściciele zwierząt krytykują zastosowany środek przeciwpchelny, nie zawsze jednak mają rację. Często po prostu świąd i zmiany skórne są konsekwencją alergii i tylko ukierunkowane leczenie przez lekarza weterynarii wyeliminuje te objawy.


 

Jak zapobiegać…?
Żeby nie dopuścić do ugryzienia przez pchły, najlepiej zabezpieczyć psa odpowiednim preparatem. Istnieje szereg środków przeciwpchelnych. Najlepiej stosować te, które nie dopuszczają do pokąsania przez pchły, a ich działanie utrzymuje się długi czas. Bardzo dobre są preparaty typu spot on - wylewane na skórę. Łączą się one z tłuszczem na powierzchni skóry psa i stamtąd uwalniają się przez kilka tygodni. Należy jedynie pamiętać, że pies na kilka dni przed i po zastosowaniu takiego środka nie może być kąpany przy użyciu detergentów. Godne polecenia są również obroże dobrych firm.

Pamiętajmy też, że eliminacja pcheł to nie tylko walka z osobnikami dorosłymi, ale również z jajami i larwami w środowisku życia psa. Regularne stosowanie preparatów przeciwpchelnych skutecznie wyeliminuje wszystkie te formy zarówno z psa jak i otoczenia.


 

Niebezpieczny kleszcz…

Najczęściej wiosną budzą się do życia niebezpieczne, krwiożercze kleszcze, które pozostają aktywne aż do późnej jesieni. Te groźne pajęczaki czyhają na nasze zwierzątka (i na nas samych) w lasach, parkach, skwerach. Najczęściej lokalizują się w najdelikatniejszych zakamarkach ciała, ze względu na cienką skórę i tym samym łatwy dostęp do krwi.

Nie zawsze obecność kleszcza niesie za sobą poważne konsekwencje, czasem występuje jedynie zaczerwienienie skóry i świąd. Problem zaczyna się w momencie gdy nasze zwierzę dopadnie kleszcz zarażony groźnymi pierwotniakami, bakteriami czy też wirusami. Do najczęściej występujących chorób odkleszczowych należą: babeszjoza, borelioza, ehrlichioza, zapalenie mózgu. Brzmi to dość groźnie i takie jest w istocie. Pamiętajmy zatem, by po każdym spacerze dokładnie obejrzeć swojego pupila, zwłaszcza w okolicach głowy, pyska, uszu, pachwin i wewnętrznej stronie ud. Najlepszym rozwiązaniem jest zapobieganie, poprzez zakup odpowiednich preparatów lub obroży chroniących przed kleszczami. Jeśli jednak niezabezpieczony pies stanie się ofiarą tego krwiożercy, należy „wampira” jak najszybciej usunąć. Kleszcz potrzebuje czasem nawet 48 godzin, żeby doszło do zarażenia, więc możemy uratować swego czworonoga. Najlepiej udać się do lekarza weterynarii. Jednak gdy nie jest to możliwe, spróbujmy sami pomóc psiakowi. Wyjmowanie kleszcza nie jest trudne, należy jednak nabrać trochę wprawy, bowiem ważne jest, żeby usunąć go w całości! Wykorzystujemy do tego zwykłą pęsetę, np. pożyczoną od jakiejś kobiety i wykręcamy delikatnie kleszcza kręcąc w lewo. Można też zaopatrzyć się w specjalne urządzenia do wyciągania kleszczy. Uwaga! Nie wolno stosować masła, dymu, octu, alkoholu, oleju i innych „złotych środków” uśmiercających kleszcza, ponieważ w ostatnim tchnieniu życia wydala on toksyczne metabolity i takie działanie może bardziej zaszkodzić niż pomóc! Jeśli jednak po usunięciu kleszcza zauważymy jakiekolwiek niepokojące objawy (apatia, gorączka, krwiomocz, żółtaczka, drgawki, zaburzenia równowagi, obrzęk i bolesność stawów) nie zwlekajmy z wizytą u lekarza weterynarii! Mogą to być pierwsze objawy bardzo groźnego schorzenia. Czas działa na naszą niekorzyść! Późniejsze stadia choroby rozwijają się bardzo szybko i czasem niestety nie udaję się psa uratować...

 

Lepiej zapobiegać niż leczyć...

20
06 2009

Po co w ogóle szczepić psa..?

Niestety, wielu właścicieli psów z różnych powodów, czasem niewiedzy, czasem braku pieniędzy, często jednak z powodu braku odpowiedzialności, nie zabezpiecza psa za pomocą szczepionki. Pierwszy raz pojawiają się z psem w gabinecie, gdy wykazuje on ciężkie objawy choroby zakaźnej. Leczenie jest długie, kosztowne i nawet jeśli uda się psa uratować, przebyta choroba na zawsze pozostawia poważne konsekwencje zdrowotne. Zdarza się też, że niestety nic już nie da się zrobić, w żaden sposób pomóc i taka pierwsza wizyta jednocześnie jest ostatnią… A można było temu zapobiec…
 

Czym jest i jak działa szczepionka…?

Szczepionka jest preparatem zawierającym żywe, osłabione bądź zabite wirusy, bakterie albo ich fragmenty warunkujące wystąpienie choroby. Te drobnoustroje są za słabe, żeby u zdrowego psiaka wywołać chorobę, wystarczają jednak do pobudzenia układu odpornościowego, takiego nauczenia go, jak może sam reagować i zwalczać chorobę. Dzięki temu organizm psa sam zaczyna produkować armię obronną w postaci przeciwciał i w przypadku kontaktu z groźnym zarazkiem jest gotowy stoczyć walkę i wyjść zwycięsko z pola bitwy. Takie zabezpieczenie jest bardzo istotne, przede wszystkim w przypadku chorób wirusowych, które zbierają śmiertelne żniwo i na które jak dotąd nie wynaleziono skutecznego leku. Jedyną formą obrony pozostają nadal szczepienia ochronne.


 

Pierwsze szczepienie…

Każdy szczeniak otrzymuje porcję przeciwciał wraz z mlekiem matki. Zabezpieczają one psiaka w pierwszych dniach jego życia. Po pewnym czasie ich ilość spada do poziomu niewystarczającego na zabezpieczenie przed chorobą i wtedy należy psa zaszczepić. W praktyce taki moment jest trudny do określenia, dlatego w zależności od środowiska, z jakiego pochodzi szczeniak i w jakim przebywa obecnie, lekarz weterynarii ustali odpowiedni termin szczepień. Najczęściej pieska szczepi się trzykrotnie:

I szczepienie- w 6- 7 tygodniu życia

II szczepienie- w 9-10 tygodniu życia

III szczepienie- w 12-14 tygodniu życia

Lub dwukrotnie:

I szczepienie - w 8-9 tygodniu życia

II szczepienie- w 12-14 tygodniu życia

W ww. terminach pies zostaje zabezpieczony przed nosówką, parwowirozą, chorobą Rubartha, (leptospirozą, parainfluenzą, koronawirozą).

Po tej serii szczepień pozostaje jeszcze szczepienie na wściekliznę.

Oczywiście, przed każdym szczepieniem psa należy odrobaczyć.


 

Kwarantanna…

Po pierwszym szczepieniu, szczeniaka obowiązuje dwutygodniowa kwarantanna. W tym czasie nie wolno wychodzić z psem na spacer. Należy też zwrócić uwagę, by pies nie spał na naszych butach, ponieważ możemy przynieść na nich wirusa! Nie wolno też psa kąpać, narażać na wychłodzenie lub przegrzanie. Organizm dopiero nabiera odporności, tworzy przeciwciała i uczy się walczyć z zarazkami. Gdyby w czasie kwarantanny szczeniak miał kontakt z chorym psem lub z wirusem, mógłby zachorować!


 


 


 

A psy dorosłe…?

Żadna szczepionka niż zabezpieczy psa na całe życie! Tylko coroczne powtarzanie szczepienia gwarantuje odpowiedni poziom przeciwciał i chroni przed groźnymi chorobami.

Regularne, coroczne szczepienie psów ogranicza ilość wirusów i bakterii w środowisku.


 

Pamiętaj!!!

  1. Szczepione mogą być tylko zwierzęta zdrowe.

  2. Na tydzień przed każdym szczepieniem odrobacz psa. Brak pasożytów zapewni uzyskanie właściwego poziomu odporności.

  3. Jeśli podejrzewasz, że Twoja suczka może być w ciąży, uprzedź lekarza weterynarii.

  4. Poinformuj lekarza, jeśli przy poprzednich szczepieniach dochodziło u psa do reakcji alergicznych, grożących utratą życia.

  5. Jeśli pies był leczony antybiotykami lub środkami przeciwzapalnymi, odczekaj dwa tygodnie zanim przyjdziesz zaszczepić psa.

  6. Jeśli Twój szczeniak nie przeszedł jeszcze wszystkich początkowych szczepień, przychodząc do lekarza trzymaj go na rękach! Okolica lecznicy to siedlisko zarazków.


 

Kilka słów o chorobach, przed którymi możesz ochronić pieska…


 

Parwowiroza- jest to choroba atakująca głównie szczenięta. Wywołuje ją wirus, który znajduje się w kale chorych zwierząt, na trawie, w piasku, nawet na naszych butach. Jest bardzo odporny na środki dezynfekcyjne i w sprzyjających warunkach może przeżyć nawet rok. Chory psiak słabnie z godziny na godzinę, traci apetyt. Po pewnym czasie dołączają się wymioty, a następnie cuchnąca, brązowa biegunka z domieszką krwi. Tylko szybka i fachowa pomoc daje szansę na wyleczenie. Choroba nie leczona zazwyczaj kończy się śmiercią.


 

Nosówka- to groźna, wirusowa choroba, atakująca najczęściej szczenięta i osobniki starsze. Jeśli pies zachoruje, jego szanse na przeżycie są niewielkie. Choroba występuje w kilku formach:

- Postać oddechowa- dominują objawy z układu oddechowego, takie jak kaszel, wycieki z nosa i oczu, wysoka gorączka.

- Postać pokarmowa- zwykle towarzyszy formie oddechowej i przebiega z objawami biegunki, wymiotami, postępującym odwodnieniem

- Postać nerwowa- stanowi najpoważniejszą konsekwencję i często jest powodem eutanazji. Dominują objawy świadczące o nieodwracalnym uszkodzeniu układu nerwowego (drżenia, ślinotok, porażenia, niedowłady)

- Postać skórna- dochodzi do zgrubienia opuszek palcowych tzw. „choroba twardej łapy”

Nosówka, nawet leczona, najczęściej kończy się śmiercią.


 

Choroba Rubartha- zakaźne zapalenie wątroby, przebiega z objawami żółtaczki, zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi. Często doprowadza do trwałego uszkodzenia wątroby. W przypadkach nadostrych zawsze kończy się śmiercią.


 

Leptospiroza- choroba bakteryjna, powodująca trwałe uszkodzenie nerek i wątroby lub śmierć. Jest niebezpieczna przede wszystkim ze względu na możliwość przeniesienia jej z psa na człowieka, u którego powoduje zapalenie mózgu i opon mózgowych.


 

Parainfluenza- kaszel kenelowy. Najczęściej atakuje psy przebywające w większych skupiskach, powoduje długotrwały, suchy, męczący kaszel. Zwykle kończy się wyleczeniem.


 

Pewnie każdy psiak choć raz w życiu nosił na swoim grzbiecie jakiegoś lokatora „na gapę”. Nie byłoby problemu, gdyby ten nieproszony gość zachowywał się kulturalnie, jak należy. Najczęściej jednak żywiąc się krwią psiaka, powoduje w najlepszym wypadku świąd, a w najgorszym nawet śmiertelną chorobę. O kim mowa? O tylko z pozoru niewinnych pchełkach, kleszczach, wszach i wszołach.
 

87-800 Włocławek ul. Okrzei 30
tel. 054-413-88-66
kom. 512-033-375
 

Projekt i wykonanie Fit-Projektowanie stron internetowych